Diabetes type 2 bij kinderen


Dit weekend las ik in de Volkskrant de analyse "Zieke Kinderen" van Ellen de Visser over kinderen die ziekten hebben die vroeger alleen bij hun ouders of grootouders voorkwamen. Het stukje over diabetes 2 bij kinderen in de leeftijd vanaf 3 jaar trok mijn interesse. Een paar jaar geleden werd deze verontrustende ontwikkeling al gemeld in een artikel over medicijngebruik tegen diabetes type 2 onder kinderen; in twee jaar tijd zou het aantal uitgeschreven recepten met 500% zijn toegenomen.

Dat deze trend zich verder door lijkt te zetten baart me grote zorgen.


Ellen de Visser - 23 augustus 2019 fotocredits: Vilain en Gai

Citaat Volkskrant 24 augustus 2019 "Vier jaar geleden presenteerde een Amerikaanse arts op een internationaal congres de jongste patiënt ooit met diabetes type 2: een peuter van 3,5 jaar oud met een gewicht van 35 kilo. Inmiddels zien kinderartsen Erica van den Akker (Rotterdam) en Anita Vreugdenhil (Maastricht) op hun spreekuur net zulke jonge kinderen. Van alle kinderen met ernstige obesitas heeft 0,7 procent diabetes type 2: hun alvleesklier heeft zo hard moeten werken om voortdurend al het suiker uit het bloed te halen dat het orgaan uitgeput is geraakt. Maar ook kinderen met milder overgewicht hebben al problemen, zegt kinderarts Kusters. Zij ziet bij die groep vaak al een voorfase van diabetes, waarin het lichaam minder gevoelig wordt voor insuline.

‘Toen ik met mijn carrière begon, zagen we de ziekte uitsluitend bij 50-plussers’, zegt hoogleraar Schrauwen. ‘Nu komt het steeds vaker bij kinderen voor en dat is ernstig. Patiënten gaan uiteindelijk niet dood aan de diabetes, maar aan de gevolgen ervan. Als je dan nog maar 8 jaar bent, komen die gevolgen op veel jongere leeftijd tot uitdrukking.’


Obesitas is de belangrijkste oorzaak maar kinderarts Van Mil ziet vaak dat sprake is van een kluwen aan factoren. Door de betere medische zorg bijvoorbeeld blijven kinderen met een laag geboortegewicht vaker in leven, maar dat gaat gepaard met een hoger risico op diabetes, mogelijk doordat hun organen relatief klein blijven voor hun leeftijd. ‘Hun alvleesklier is simpelweg een kleinere fabriek en komt eerder in de problemen.’


Kinderartsen kunnen de ziekte niet ongemoeid laten: kinderen krijgen metformine, in een later stadium insuline. ‘Maar wat die medicijnen voor een jong lichaam betekenen, is nog onbekend’, zegt Schrauwen. Amerikaanse kinderartsen concludeerden twee jaar geleden in het vakblad Jama dat patiënten die al op de kinderleeftijd diabetes type 2 krijgen twee keer zo vaak complicaties krijgen als leeftijdsgenoten met diabetes type 1.

Kinderarts Van den Akker vindt het vooral zorgwekkend dat zij de ziekte al ziet voordat de puberteit begint.

‘Jonge kinderen hebben veerkracht, hun alvleesklier kan veel hebben. Als het nodig is, kunnen zij enorm veel insuline aanmaken, veel meer dan een volwassene. Als zich dan op zo’n leeftijd al diabetes type 2 openbaart, dan is er iets goed mis.’

Haar Amsterdamse collega Meeike Kusters noemt het ‘frustrerend’ om kinderen medicijnen te moeten voorschrijven, omdat ze weet hoeveel er valt te winnen met een andere leefstijl. ‘Maar wij zien vaak hoe moeilijk dat is.’ En toch, soms wordt ze opeens verrast. Laatst kreeg ze een jongen op haar spreekuur die 27 kilo was afgevallen. Zijn diabetes was verdwenen, zijn cholesterol was gehalveerd, zijn bloeddruk weer normaal. ‘Ik ben gewoon begonnen en ik voelde me steeds beter, zei hij.’" (Einde citaat)

Ik heb me altijd verbaasd dat je op school leert schrijven, rekenen, talen... Je moet al vroeg beslissen wat je wilt worden, echter wat je op school NIET geleerd wordt is hoe je met je lichaam moet omgaan, wat goed voor je is en wat slecht. Daar zouden echt wel wat uren aan besteed kunnen worden in de hogere klassen van het basisonderwijs en op de middelbare school. Kinderen worden niet vanzelf zo dik, genetica zal ongetwijfeld een rol spelen maar de oorzaak ligt veelal thuis en in hun ongezonde omgeving.


Kinderen die opgroeien in gezinnen met een lagere sociaaleconomisch status hebben vaker te maken met gezondheidsproblemen<1> dan kinderen met een hogere sociaal economisch 'status'. Bij kinderen met obesitas sluit de cirkel niet alleen met de fysieke ongemakken, vaak zijn deze kinderen het middelpunt van pesten (bullying) en hebben ze mentaal enorm veel te verstouwen.

Hoe triest is het, dat onze kinderen vaker ziek worden en op steeds jongere leeftijd te maken krijgen met grotemensenziekten waarvan er veel door een gezondere levensstijl -en kennis daarover- voorkomen zouden kunnen worden. Het zou de betrokken kinderen een ellendige toekomst besparen.

Een regering die dit jaar een hoop extra miljarden uit wil geven, zou dit in de oren moeten knopen. Nu al blijft er veel budget op de plank liggen; geld dat niet aan het toegewezen doel kan worden uitgegeven<2>. Investeren in de gezondheid van toekomstige generaties lijkt mij niet alleen een zinnige keuze. Het bespaart op langere termijn bovendien ook op de -toch al de pan uit rijzende kosten- in de gezondheidszorg en betaalt zich zeer gemakkelijk terug!


1. Bron https://www.volksgezondheidenzorg.info/onderwerp/sociaaleconomische-status/cijfers-context/samenhang-met-gezondheid

2. Volkskrant 23 augustus; analyse "Feestbegroting" waarin econoom Lex Hoogduin uitlegt dat "de overheid het geleende geld niet uitgegeven krijgt, omdat de werkloosheid historisch laag is. Honderden miljoenen euro's voor infrastructuur en verpleegzorg liggen ook al een paar jaar nij het kabinety op de plank omdat er simpelwg niet genoeg arbeidskrachten te vinden zijn om de geplande projecten uit te voeren."


ACTIVITEITEN

Opleidingen/ Cursussen

Congressen

Voetzorgplus

  • Mischa Nagel's Collectie

OVERZICHT
Mischa Nagel
Zorgspecialist
  • Facebook Social Icon
  • LinkedIn

© 2020 MischaNagel.nl